En dan is daar Rob. Rob is namelijk óók wakker. Nou ja… lichamelijk dan. Terwijl ik inmiddels op standje turbo door het huis beweeg en tegelijkertijd vertel dat de ramen eigenlijk gezeemd moeten worden, de stofzuiger gepakt kan worden en ik ondertussen alweer zes andere plannen heb bedacht, kijk ik af en toe naar zijn gezicht.

 Dat gezicht zegt alles. Hij hoeft daar geen woorden voor te gebruiken.

 Laat. Mij. Met. Rust.

 Ik praat gewoon verder. Want kennelijk zie ik zijn gezicht wel, maar beschouwt mijn dexamethason-hoofd dat niet als belangrijke informatie. 😂 Af en toe krijg ik een “hmm”. Soms een “ja”. En heel soms kijkt hij me aan op een manier waarop ik bijna kan horen wat hij denkt: Mens… het is nog vroeg.

Ondertussen ratel ik vrolijk verder alsof ik betaald krijg per woord. En het mooie is: terwijl Rob waarschijnlijk in gedachten op zoek is naar een plek in huis waar ik hem niet kan vinden, denk ik alleen maar: Gezellig hè, zo samen de dag beginnen. 😂❤️

Even voor de mensen die geen idee hebben wat dexamethason is. Dexamethason is een sterke ontstekingsremmer, een corticosteroïd. In mijn geval krijg ik het vooral om de zwelling en het vocht rond Sjakie in mijn hoofd te verminderen.

 En dat is belangrijk, want minder zwelling betekent minder druk in mijn hoofd en daardoor kunnen bepaalde klachten verminderen.

Dus laat ik vooropstellen: dexamethason doet belangrijk werk. Maar lieve help… je krijgt er soms wel een compleet gratis pakket aan ellende bij. 😂 Het kan ervoor zorgen dat je ontzettend druk wordt, slecht slaapt, veel praat, een enorme eetlust krijgt en je humeur alle kanten op vliegt. Ook kun je vocht vasthouden en zo’n heerlijk rond en opgezet gezicht krijgen. Mijn zogenaamde dexamethason-hoofd. Je kunt je het ene moment voelen alsof je de hele wereld aankunt en vijf minuten later geïrriteerd raken om iets waarvan je normaal gesproken zou denken: waar maak ik me druk om? Het is dus een beetje een haat-liefdeverhouding. Ik weet waarom ik het slik en ik weet dat het me helpt. Maar dat betekent niet dat ik iedere dag gezellig tegen het doosje zeg: “Wat fijn dat jij er bent.” 😂

Soms gebeuren er dingen waarvan ik zelf achteraf denk: wat deed ik nou eigenlijk?

Laatst hadden Rob en ik samen een heel verdrietig moment. We zaten bij elkaar en huilden. Niet een paar traantjes, maar echt zo’n huilbui waarbij alles er even uitkomt. Verdriet, angst, alles wat er de afgelopen tijd over ons heen is gekomen.

En midden in die huilbui gebeurt er iets in mijn hoofd.

Ik denk ineens aan een witte blouse. Daar zit nog een spaghettivlek in. En die vlek moet eruit. Niet straks. Niet als we uitgepraat en uitgehuild zijn. NU. Dus wat doe ik? Ik laat die arme Rob gewoon zitten en ga naar die blouse om die spaghettivlek schoon te maken.

😂 Als ik het zo opschrijf is het bijna komisch, maar het laat precies zien wat er soms in mijn hoofd gebeurt.

 Mijn verdriet was niet ineens weg. Mijn liefde voor Rob natuurlijk ook niet. Maar mijn hoofd maakte zonder overleg een afslag.

 Van intens verdriet naar: WE HEBBEN EEN SPAGHETTIVLEK EN DAAR MOET IETS AAN GEBEUREN. Dat is voor mij ook een deel van wat Sjakie en de dexamethason met me doen.

Mijn hoofd kan druk zijn, mijn aandacht kan ineens ergens anders naartoe schieten en de rem die normaal gesproken zegt “Tonny, die blouse kan over een halfuur ook nog” werkt niet altijd meer zoals vroeger. En voor Rob moet dat soms ontzettend moeilijk zijn. Het ene moment zit zijn vrouw huilend naast hem en het volgende moment staat ze fanatiek een spaghettivlek uit een blouse te boenen. Welkom in ons leven met Sjakie en dexamethason. ❤️

En dan toch even hulde aan mijn ontzettend geduldige man. ❤️

 Want wat moet Rob zich aanpassen. Ik begin zelf langzaam een beetje te wennen aan de nieuwe versie van mij, maar Rob moet dat natuurlijk net zo goed.

De oude Tonny is er nog wel. Gelukkig maar. Alleen voelt het soms alsof zij nog maar voor ongeveer 30% aan het roer staat. De andere 70% is een bijzondere samenwerking geworden tussen Sjakie, de chemo, de bestraling, dexamethason en alles wat daar nog gezellig bij komt kijken.

En die 70%-Tonny is anders.

Ze praat sneller, denkt sneller, is drukker, emotioneler, sneller geïrriteerd en kan tijdens een huilbui ineens besluiten dat een spaghettivlek belangrijker is dan alles wat er op dat moment gebeurt. 😂

 En Rob? Die moet daar iedere keer maar weer in mee zien te bewegen. Hij moet soms aan mijn gezicht proberen te zien welke Tonny er vandaag dienst heeft. Hij moet geduld hebben als ik voor de honderdste keer iets vertel, mij afremmen als mijn hoofd alweer tien stappen verder is en waarschijnlijk regelmatig tot tien tellen wanneer ik zelf allang bij vijfendertig ben.

En het moeilijke is misschien wel dat hij soms zijn oude Tonny zal missen, terwijl ik gewoon naast hem zit. Dat raakt me. Want ik mis haar zelf soms ook. Maar ze is niet weg. Die 30% is er nog steeds en heel af en toe piept ze ineens met haar hele kop boven die andere 70% uit. En dan denk ik: Ha, daar ben je weer. ❤️

Tot die tijd heeft Rob niet alleen een vrouw, maar af en toe gewoon een compleet gezelschap in huis. En dat hij daar nog steeds naast staat, me opvangt, met me lacht, met me huilt en zelfs mijn dexamethason-Tonny voor lief neemt… daar kan ik eigenlijk maar één ding over zeggen: wat ben ik ontzettend blij met die man. ❤️