#1986 – het jaar dat alles zou veranderen
Het jaar 1986 zou mijn leven voorgoed veranderen. Maar op het moment dat dat ging gebeuren, wist ik dat natuurlijk nog niet. En bij alles wat ik hierna ga vertellen, kan ik je één ding zeggen… ik had het uiteindelijk niet anders willen hebben dan zoals het nu is.
Maar laten we eerst weer even het jaar induiken. Terug naar 1986. Waar luisterden we naar, waar keken we naar en – minstens zo belangrijk – wat hadden we in vredesnaam aan? 😄
Wat een tijd voor muziek. De tijd van cassettebandjes, de Walkman, de Top 40 op de radio en haar dat minstens zo groot was als de muziek. Synthesizers, stevige gitaren en nummers die je na drie tonen al herkende. U2, INXS, Bon Jovi, Dire Straits, Prince, Madonna, a-ha, Simple Minds, Queen, The Cure en Depeche Mode… het kwam allemaal voorbij.
Muziek was niet iets wat je even opzocht op Spotify. Je wachtte tot jouw favoriete nummer eindelijk op de radio kwam en zat klaar met je vinger op de opnameknop van je cassetterecorder. En dan maar hopen dat de dj niet dwars door het intro heen begon te praten. 😂
Mobiele telefoons bestonden wel, maar voor de gewone mens waren het vooral enorme apparaten die meer weg hadden van een koelkast met een antenne. Computers begonnen langzaam hun weg naar huis te vinden, maar internet zoals wij dat nu kennen? Nee hoor. Geen Google, geen WhatsApp, geen Facebook en geen Spotify. Als je iets wilde weten, moest je het vragen, opzoeken in een boek of gewoon accepteren dat je het voorlopig niet wist. Eigenlijk best bijzonder als je daar nu over nadenkt.
En dan de films. De jaren tachtig en het begin van de jaren negentig zouden ons later films geven als Dirty Dancing, Pretty Woman en The Bodyguard. En in 1994 kwam Forrest Gump, met een zin die misschien wel één van de bekendste filmuitspraken ooit werd:
“Life is like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.”
In Forrest Gump groeit Forrest op als een jongen die anders is dan anderen. Zijn moeder probeert hem voortdurend duidelijk te maken dat hij zich daardoor nooit minderwaardig hoeft te voelen. Grote en ingewikkelde levenslessen legt ze uit in eenvoudige woorden die Forrest begrijpt.
Die doos chocolaatjes is daar eigenlijk een prachtige vergelijking voor. Wanneer je een gemengde doos opent, weet je van tevoren niet precies welke vulling je zult pakken. En zo is het leven ook. Je weet niet wat er morgen op je pad komt. Iets moois, iets verdrietigs, iets onverwachts of iets waar je helemaal niet om hebt gevraagd.
En als ik nu terugkijk op mijn eigen leven, begrijp ik die zin misschien beter dan ooit.
Je kunt niet bepalen welk chocolaatje het leven je geeft. Je kunt alleen bepalen wat je ermee doet. ❤️
En geloof me… 1986 had voor mij een chocolaatje klaarliggen waarvan ik toen nog geen flauw idee had wat erin zat.
Waar was ik in 1986?
Waar was ik zelf eigenlijk in 1986?
Na het stuklopen van mijn relatie woonde ik in Capelle aan den IJssel. Alleen was ik natuurlijk niet écht alleen. Ik had mijn bouvier Ringo en een paar katten: Herby, Nookey en Moortje. Een huis zonder dieren was voor mij toen al ondenkbaar. Blijkbaar zat dat dierengedoe er gewoon altijd al in. 😄
Ik werkte bij Nationale-Nederlanden, maar om nou te zeggen dat ik daar iedere ochtend fluitend naartoe ging… nee. Kantoorwerk was gewoon niet mijn ding.
Alleen al het idee dat iemand anders voor mij bepaalde wanneer ik pauze moest nemen – en dus blijkbaar ook op welk tijdstip ik honger hoorde te hebben – paste totaal niet bij mij. 😂 Om twaalf uur pauze? Dan moest Tonny dus om twaalf uur honger hebben. Nou, zo werkte dat bij mij niet.
Maar ja, ook in 1986 gold al dezelfde vervelende regel als nu: zonder geld wordt het leven knap lastig. Dus ik ging iedere dag braaf naar kantoor en deed wat er van me verwacht werd.
Mijn leven kabbelde eigenlijk een beetje voort. Ik had mijn huis, mijn dieren, mijn werk en dacht waarschijnlijk dat dit het voorlopig wel zo'n beetje zou zijn.
Maar weet je nog, die doos chocolaatjes?
1986 had er eentje voor mij uitgezocht.
En ik stond op het punt hem uit de doos te pakken…
Nu wordt dit deel van mijn verhaal misschien een beetje vaag. En dat is bewust. Er zijn dingen gebeurd waar ik best over zou kunnen schrijven, maar dat ga ik niet doen.
Degene die mij in die periode veel verdriet heeft gedaan, verdient geen hoofdstuk in mijn levensverhaal. Bovendien zijn sommige dingen gewoon te persoonlijk. De mensen die dicht bij mij staan weten hoe het zit en dat is voor mij genoeg. Dus hou ik het kort.
Niet omdat het onbelangrijk was, maar omdat het verhaal dat daarna komt voor mij veel belangrijker is.
Begin 1986 kwam er iemand naast mij wonen met wie ik wat contact kreeg. Ergens in de eerste maanden van dat jaar werden we “verliefd”. Nou ja… ik in ieder geval.
Al vrij snel besloten we om van twee huizen één huis te maken. Achteraf gezien veel te snel en veel te impulsief. Maar ja, achteraf is het altijd makkelijk praten. Het was gebeurd en op dat moment dacht ik dat ik de juiste keuze maakte.
Met mijzelf ging het ondertussen niet geweldig. Ik zat vanwege burn-outklachten in de ziektewet en langzaam maar zeker bleek ook dat de persoon naast mij niet helemaal degene was voor wie ik hem had aangezien.
En meer woorden ga ik daar niet aan vuilmaken. Want ergens rond juli of augustus gebeurde er iets totaal onverwachts. Ik bleek zwanger. Niet gepland. Niet verwacht. En absoluut niet op een moment waarvan je zou zeggen: Nou Tonny dit komt effe lekker uit. Mijn leven stond van het ene op het andere moment volledig op zijn kop. En weet je die doos chocolaatjes nog waar ik het eerder over had? Dit was mijn chocolaatje van 1986.
Ik wist op dat moment nog niet wat er precies in die verpakking zat. Ik wist niet hoe mijn leven zou veranderen, welke keuzes ik zou moeten maken en welke weg er voor mij lag. Ik wist alleen dat er ineens een nieuw leven in mij groeide. En dat kleine, totaal onverwachte chocolaatje… zou uiteindelijk Michael blijken te zijn. ❤️
Van de ene op de andere dag stond mijn leven volledig op zijn kop.
De persoon wilde niets meer met me te maken hebben en ineens had ik geen huis meer, geen baan, geen zekerheid… eigenlijk had ik helemaal niet zoveel meer.
Alleen een klein groeiend wezentje in mijn buik. Wat moet je dan? Waar ga je heen? Hoe moet dit verder? Gelukkig kwam er hulp uit een hoek waar ik die op dat moment heel hard nodig had.
Via een goede vriend kon ik tijdelijk een woning krijgen. Redelijk betaalbaar ook, en geloof me, op zo’n moment stel je echt geen eisen aan uitzicht, aantal kamers of de kleur van de tegeltjes in de badkamer. Je bent gewoon blij dat je ergens naartoe kunt.
Dus daar ging de karavaan Tonny. Met mijn dieren, een paar bezittingen en dat kleine chocolaatje veilig in mijn buik vertrok ik richting een flat in Ommoord.
Eigenlijk was dat ergens ook bijzonder, want Ommoord was voor mij geen onbekende plek. Ik had er als kind gewoond en kende de buurt. Terwijl mijn hele leven ineens onzeker en onbekend was geworden, kwam ik terecht op een plek die juist vertrouwd voelde.
Het was misschien niet de manier waarop ik ooit had bedacht daar terug te komen, maar ik had weer een dak boven mijn hoofd. Een plek voor mijn dieren, een plek voor mijzelf en vooral een plek waar ik langzaam kon gaan bedenken hoe ik in vredesnaam verder moest. Want één ding begon inmiddels wel duidelijk te worden: ik was niet meer alleen verantwoordelijk voor Tonny.
De tijd kabbelde door en mijn buik werd steeds meer zichtbaar. Gemengde gevoelens, ja natuurlijk had ik die.
Hoe moest ik nou voor mezelf, mijn vier dieren en straks ook nog een klein mensje zorgen?
En daar waren mijn ouders… Ik kan niet genoeg omschrijven hoe de liefde van ouders werkt als hun kind in nood is. Ik woonde nog wel op de flat.
Het was inmiddels winter en de hond moest natuurlijk gewoon uitgelaten worden.
Ach, mijn lieve vader… Elke dag, vier keer per dag, kwam hij Ringo uitlaten omdat ik met mijn dikke buik niet meer veilig buiten kon lopen als het zo glad was.
Ik had me, en dat gebeurde er ook nog eens bij, flink in de schulden moeten steken om überhaupt rond te kunnen komen en ik had weinig te eten.
Soms had ik een reep chocola of een oud brood dat goedkoop de winkel uit mocht, maar ik was te koppig om met iemand te delen hoe moeilijk ik het werkelijk had.
Totdat mijn vader erachter kwam dat zijn dochter het zo zwaar had. En toen kwam het besluit om terug te keren naar mijn ouderlijk huis.
Met dat besluit kwam ook het besluit dat ik afscheid zou moeten nemen van mijn dieren maar gelukkig was daar die goede vriend die in ieder geval mijn katten heeft overgenomen. Zij hebben een goed huis gekregen.
Later zou Ringo ook een fantastisch huis krijgen. Mijn broer Albert wilde het graag proberen met Ringo. In het begin was het niet echt een match en moest er goed over nagedacht worden maar als we terug kijken op hoe Ringo liefdevol is opgevangen en wat een fantastisch leven hij heeft gehad had ik geen betere keuze kunnen maken.
De maanden gingen verder en op 7 mei 1987 werd mijn kleine man geboren.
Ik weet nog dat ik zei toen hij net op mijn buik lag….” Dit gaat nooit meer bij me weg ik ben niet meer alleen”
De rest geboorte , kraamtijd enz… de vakanties en de leuke dingen vertel ik in een volgend levensverhaal.
Ik heb heel veel dingen weggelaten uit respect voor mijn fantastische zoon.
