Sommige mensen dragen een witte jas,
maar jij draagt zoveel meer.

Je draagt mijn vragen
op dagen dat mijn hoofd ze niet meer kan ordenen.
Je draagt mijn zorgen
wanneer ze even te zwaar worden voor mij.

Als er iets verandert,
een nieuwe klacht, een nieuwe angst,
hoef ik maar aan de bel te trekken
en jij bent er.

Je luistert.
Je denkt.
Je regelt.
En soms doe je iets wat misschien nog wel belangrijker is:
je blijft gewoon even bij me.

Want tussen alle afspraken,
medicijnen, onderzoeken en behandelingen
zit ook gewoon een mens
die soms bang is,
soms verdrietig,
en soms even helemaal klaar is met alles.

En ook die mens zie jij.

Je kunt Sjakie niet voor me wegtoveren.
Hoe graag we dat misschien ook zouden willen.
Maar je zorgt er wel voor
dat ik me er niet alleen doorheen hoef te slaan.

En misschien staat dat nergens
in een functieomschrijving van een verpleegkundige,
maar voor mij is dát zorg.

Weten dat er iemand is.
Iemand die mij kent.
Die aan een half woord soms genoeg heeft.
Die in beweging komt als dat nodig is
en blijft staan als ik haar nodig heb.

Dus dit gedicht is voor jou.

Omdat dank je wel
eigenlijk veel te klein klinkt
voor alles wat jij voor mij doet.

Maar ik zeg het toch.

Dank je wel.
Voor het regelen.
Voor het luisteren.
Voor het opvangen.
Voor het er zijn.

En vooral…

dank je wel dat jij mijn vaste verpleegster bent. ❤️