Het begon ooit met Maaike en Ricky. Ik kwam bij de boerderij in een periode waarin ik zelf een beetje zoekgeraakt was. Na een burn-out zat ik in een re-integratietraject en zo kwam ik als vrijwilliger bij twee ezels terecht.

 Ik dacht dat ik voor hen ging zorgen. Achteraf denk ik dat zij minstens zo goed voor mij hebben gezorgd. Maaike en Ricky. Twee paar lange oren, vier zachte ogen en vooral heel veel geduld. Bij ezels hoef je namelijk niet uit te leggen hoe het met je gaat.

 Je hoeft niet te zeggen dat je moe bent, verdrietig, boos of dat het leven even helemaal niet loopt zoals je had bedacht. Een ezel stelt geen moeilijke vragen. Hij staat er gewoon. En soms is dat precies genoeg. 

Maaike had haar eigen verhaal. Een leven waarin ze ontzettend veel mensen blij heeft gemaakt, maar waarin ze helaas ook de wreedheid van mensen heeft leren kennen. Ze kreeg zelfs een croftybom op haar koppie. Waarom iemand zoiets een dier aandoet zal ik nooit begrijpen. 

Maar Maaike krabbelde weer op. Zoals ezels dat kunnen. Zoals mensen dat soms ook moeten. Toen de boerderij werd verbouwd verhuisde ze naar de Ezelsociëteit in Zeist, waar ze haar oude dag mocht doorbrengen. Daar kreeg ze een vriendje, Kareltje. En toen Maaike uiteindelijk overleed, ging Kareltje een dag later achter haar aan. Toeval misschien. Maar ik vind het veel mooier om te denken dat sommige dieren zo met elkaar verbonden zijn dat de één gewoon niet zonder de ander wilde. ❤️ 

En toen was daar nog Ricky. Mijn Ricky. Als dat dier zou kunnen praten, jongens… dan kon ik beter verhuizen. 😂 Want Ricky weet alles van mij. Ik heb in al die jaren complete levensverhalen tegen haar verteld. Verdriet bij haar neergelegd, frustraties eruit gegooid, tegen haar gemopperd en natuurlijk ook heel veel met haar gelachen. En altijd waren daar die oren. Soms naar voren. Soms opzij. En soms waarschijnlijk in de stand: Mens, ben je nou alweer aan het zeuren? Maar ze bleef luisteren.

 En heel vaak heb ik gedacht dat ze me begreep. Misschien deed ze dat ook wel. Ricky en ik hebben samen jaren voorbij zien gaan. Mijn leven veranderde. Ik veranderde. De boerderij veranderde. Maar Ricky was er. 

Later kwam Lynn erbij. Lieve, rustige, prachtige Lynn. En zo staan ze daar nu samen. Ricky en Lynn. Twee heerlijke wezens die voor een ander misschien gewoon twee ezels op een stadsboerderij zijn. Maar voor mij zijn ze zoveel meer. Ze horen bij mijn leven. Bij mijn verhaal. Bij wie ik geworden ben.