22 juni 2026 – De dag dat alles veranderde

Je vraagt je weleens af wat het met je zou doen als een arts je ooit zo’n bericht zou geven. Zo’n bericht waarvan je hoopt dat je het nooit zult krijgen.

En toch gebeurde het.

22 juni 2026.

Al een paar dagen voelde ik me niet lekker. Het begon eigenlijk op de woensdag ervoor. Ik zat op mijn werk achter mijn computer en keek naar mijn pc en toetsenbord.

En ineens besefte ik niet meer wat voor ding dat eigenlijk was.

Een hele rare gewaarwording.

Maar zoals ik wel vaker doe, dacht ik: ach joh, je bent gewoon moe. Het zal wel weer overgaan.

Dus ik ging even naar buiten om een luchtje te scheppen. Toen ik terugkwam, was het nog steeds hetzelfde. Ik heb de computer maar gelaten voor wat hij was en ben lekker buiten gaan werken.

Daar had ik nergens last van.

De volgende dag gebeurden er soortgelijke dingen. Nog steeds dacht ik niet meteen dat er iets ernstigs aan de hand was.

Vrijdag ben ik zelfs nog met mijn leidinggevende naar een kinderboerderijdag geweest. Eigenlijk voelde ik me al te beroerd om auto te rijden, maar afzeggen… daar ben ik niet zo goed in.

Tijdens die bijeenkomst werd het steeds moeilijker. Ik voelde me beroerder en beroerder en besloot op tijd naar huis te gaan.

Maar onderweg gebeurde er iets wat ik niet meer kon wegwuiven.

Ik wist ineens niet meer wat de koppeling en het gaspedaal waren.

Soms wist ik het wel. Dan ineens weer niet.

Op dat moment had ik nog maar één doel: thuiskomen.

Die avond heb ik het niet tegen Rob verteld. Niet omdat ik iets voor hem wilde verbergen, maar omdat ik zelf nog steeds dacht dat het vermoeidheid was. Dat het vanzelf wel weer over zou gaan.

Zaterdag gingen we naar Duitsland.

En eigenlijk wist ik toen wel dat er iets echt niet goed zat.

Ik wilde mijn autogordel losmaken, maar zocht de sluiting aan de linkerkant in plaats van aan de rechterkant. In de winkels gebeurden ook vreemde dingen. Ik wilde bijvoorbeeld komkommers in het winkelwagentje leggen, maar gooide ze er gewoon naast.

Mijn hoofd en mijn handen leken soms niet meer samen te werken.

Zondagochtend, onder de douche, ging het echt mis.

Toen wist ik: dit klopt niet meer.

Ik heb Rob gevraagd 112 te bellen.

🚑

Een van de ambulancebroeders had al snel door dat er iets goed mis was. Dus op naar het ziekenhuis.

Daar volgden onderzoeken en scans. Alles ging snel en tegelijkertijd leek de tijd stil te staan.

Op een gegeven moment werd ik losgemaakt van alle apparatuur.

Samen met Rob werd ik naar een apart kamertje gebracht.

Er stonden al twee glazen water klaar.

Ik weet nog dat ik daar naar keek en meteen dacht:

Dit wordt geen fijn gesprek.

En toen kwamen de woorden.

“Mevrouw… we hebben bij u een tumor ontdekt. Op een plek die niet veel goeds voorspelt…”

BOEM.

Daarna heb ik eigenlijk nog maar weinig meegekregen.

Alsof de wereld om je heen doorgaat, terwijl die van jou zojuist tot stilstand is gekomen.

En toen moesten we Mike bellen.

Samen met Rob voerde ik het moeilijkste gesprek sinds de dag dat ik Mike moest vertellen dat zijn opa was overleden.

Rob bleef gelukkig rustig toen hij met hem sprak.

En toen kwam dat bericht.

Dat ene bericht dat je als moeder nooit aan je kind wilt hoeven vertellen.

Daarna waren we stil.

We huilden.

❤️

Voor ik het goed en wel besefte, lag ik in een ziekenhuisbed. De eerste medicijnen zaten er al in. Rob ging naar huis om kleding voor me te halen.

En toen kwam de nacht.

Een nacht vol spoken.

Vol gedachten.

Vol angst.

Uit de onderzoeken en scans die volgden, bleek uiteindelijk dat het om een zeer kwaadaardig glioblastoom ging.

En alsof dat nog niet genoeg was, zat hij ook nog eens op een plek waar ze niet zomaar bij konden komen.

Hoe het daarna verderging — en hoe het nu gaat — vertel ik in een volgend verhaal.

Want dit verhaal gaat alleen over die ene dag.

22 juni 2026.

De dag waarop onze wereld in één klap veranderde.

De dag waarop onze toekomst, zoals wij die voor ons zagen, ineens werd afgepakt.

Onze wereld ging kapot.

Ons verdriet was groot.

Maar wij waren er nog.

Samen. ❤️