💜 Wat de tumor niet van me krijgt

Er is de afgelopen weken behoorlijk wat van me afgepakt.

🚗 Mijn vrijheid.
💪 Mijn zelfstandigheid.
Zelf even in de auto stappen.
Gaan en staan waar ik wil.
Niet hoeven nadenken over pillen 💊, afspraken, chemo, bestraling en hoe ik me vandaag weer zal voelen.

Mijn wereld is kleiner geworden.

En soms lijkt het alsof zelfs mijn karakter een beetje wordt afgepakt.

Ik reageer anders.
Ben sneller geïrriteerd. 😤
Emotioneler. ❤️‍🩹
Mijn hoofd raakt eerder vol en soms komen mijn woorden of mijn reactie er heel anders uit dan ik ze bedoel.

Dan vraag ik me weleens af:

Hoeveel Tonny zit er eigenlijk nog in Tonny?

Nou…

Best een hoop. 😉

Want die tumor mag dan een behoorlijk grote bek hebben, hij krijgt niet alles.

❤️ Hij krijgt Rob niet van me.

Ook niet op de momenten dat ik boos of kortaf tegen hem doe terwijl hij daar helemaal niets aan kan doen. Misschien kan de tumor mijn reactie veranderen, maar niet wat ik voor hem voel.

👨‍👩‍👦 Hij krijgt Michael niet.

Mijn enige kind. Een stuk van mijn leven dat geen tumor, chemo of bestraling ooit uit me kan halen.

🌷 En hij krijgt Sharona niet.

Mijn schoondochter, maar voor mij hoort ze gewoon bij mijn gezin. Bij Michael, bij de kinderen en daarmee ook bij mij.

Familie wordt niet alleen bepaald door bloed. Soms komt iemand je leven binnen en krijgt daar gewoon haar eigen plek. ❤️

Die plek krijgt die tumor niet.

👧👦👦 Hij krijgt mijn kleinkinderen niet.

Emily, Dean en Sam. ❤️

Mijn liefde voor hen zit niet in dat stukje van mijn hoofd waar die tumor zich zo nodig moest vestigen.

Hun gezichten, hun verhalen, hun knuffels en alles wat bij hen hoort — dat is van mij.

☎️ Hij krijgt mijn familie niet.

Mijn broers en schoonzussen die bellen en appen. Mijn moeder die zo haar best doet tussen haar verdriet door.

De mensen die naast me staan. De herinneringen die we samen hebben gemaakt.

🐾 Hij krijgt mijn dieren niet.

Alle dieren die in mijn leven voorbij zijn gekomen en allemaal ergens een plekje hebben achtergelaten.

En Amber al helemaal niet. 🐕❤️

Als je 26 jaar de as van een hond kunt bewaren, moet je als tumor van behoorlijk goede huize komen om die liefde weg te krijgen.

😂 En hij krijgt mijn humor niet.

Misschien is die soms wat zwarter geworden.

Maar hij is er nog.

Gelukkig maar, want als je iedere ochtend een handvol pillen 💊 naar binnen werkt waarbij pil één iets veroorzaakt waarvoor pil twee nodig is en pil drie vervolgens de bijwerking van pil twee moet oplossen, dan kun je twee dingen doen.

😭 Huilen.

Of denken:

Welke idioot heeft dit systeem bedacht? 🤦‍♀️

Waarschijnlijk doe ik allebei. 😂

😏 Hij krijgt ook mijn eigenwijsheid niet.

Dat stukje in mij dat nog steeds zelf wil bepalen.
Dat vragen stelt.
Dat soms denkt: bekijk het allemaal maar even.
Dat niet alleen patiënt wil zijn.

Want ik bén geen glioblastoom.

Ik ben Tonny. ❤️

Ik ben vrouw.
❤️ Echtgenote.
👩‍👦 Moeder.
🌷 Schoonmoeder.
👵 Oma.
👧 Zus.
🐾 Dierenvriend.
🤝 Collega.
😏 Een beetje eigenwijs.
🙄 Soms veel te direct.
🥹 Soms emotioneel.
😂 En gelukkig nog steeds in staat om om de meest onnozele dingen te lachen.

Misschien verandert er nog meer.

Dat weet ik niet.

En daar ben ik soms bang voor. ❤️‍🩹

Maar zolang ik het kan, blijf ik zoeken naar de stukjes die van mij zijn.

✍️ Mijn verhalen.
🧠 Mijn herinneringen.
❤️ Mijn liefde.
😂 Mijn humor.

En iedere keer dat ik zo'n stukje vind, denk ik:

😏 Mooi geprobeerd.

💪 Maar deze krijg je niet.

❤️ Tonny