Gisteren heb ik iets verkeerds gedaan bij een software-update op de tv in de keuken. Of misschien was ik het helemaal niet en was het gewoon Samsung dat zijn zaakjes niet op orde had.

Bij stap 3 van het hele proces zei de update: ‘Klaar.’

En je kent me… dan rolt er vanzelf weer een verhaal uit die nieuwe schrijversknop die ik kennelijk gratis bij deze ziekte heb gekregen. 😄

Vroeger was techniek simpel. Je had een televisie. Die zette je aan met een knop. Niet met een afstandsbediening, niet met een app en al helemaal niet met je stem. Gewoon: KLIK. En dan gebeurde er iets. Oké, je moest soms eerst een halve minuut wachten tot het beeld langzaam uit de mist tevoorschijn kwam, maar daarna deed dat ding het gewoon. En deed hij het niet? Dan gaf je een tik tegen de zijkant. Wonderbaarlijk genoeg was dat destijds een officieel erkende reparatiemethode.

De lamp was nóg ingewikkelder: daar zat een schakelaar op. Aan. Uit. Meer smaken hadden we niet. Niemand lag vanuit bed te roepen: “Oké Google, doe de lamp in de woonkamer op 37 procent warm wit.” Je liep gewoon naar die schakelaar. En als je al in bed lag en vergeten was het licht uit te doen, had je pech. Dan moest je eruit. Misschien is dat wel de reden dat mensen vroeger meer bewogen.

En toen kwam de vooruitgang.

Wij hebben nu Hue-lampen. Prachtig hoor. Ik kan mijn huiskamer rood, groen, paars of tropisch-zonsondergang-oranje maken zonder van de bank te komen. Tenminste… als de wifi werkt, de Hue Bridge wakker is, Google zin heeft om naar me te luisteren en ik precies de goede lamp bij de goede naam noem.

“Oké Google, lamp aan.”

“Sorry, ik begrijp je niet.”

HET LICHT, TRUT.

Nee hoor, dat zeg ik natuurlijk niet. Maar ik dénk het soms wel.

En dan onze grote vriendin: de Samsung-tv.

Vroeger kocht je een televisie, stak de stekker erin, zocht Nederland 1 en klaar. Nu koop je een televisie en krijg je er ongemerkt een deeltijdbaan als systeembeheerder bij. Accounts, apps, bronnen, HDMI, Samsung TV Plus, wifi, voorwaarden, updates en menu’s waar achter ieder menu nóg een menu verstopt zit.

En gisteren kwam de mooiste: software-update.

Kijk, dat klinkt onschuldig. Even bijwerken en klaar. Samsung zei op een gegeven moment zelfs: “Klaar.”

Nou Samsung… daar verschillen wij dus duidelijk van mening over.

Want vanaf dat moment deed mijn televisie ongeveer alles, behalve televisie zijn.

Dus nu zitten we in 2026. Ik kan tegen een kastje zeggen dat mijn lamp paars moet worden. Mijn telefoon herkent mijn gezicht. Google kan me vertellen hoe laat de supermarkt sluit. Maar om gewoon televisie te kijken heb ik inmiddels een USB-stick besteld om mijn televisie te redden van zijn eigen intelligentie.

En ergens verlang ik ineens naar die enorme kast van vroeger. Met drie zenders, een beeldbuis die eerst moest opwarmen en een knop die maar twee standen kende:

aan en uit.

Misschien waren die apparaten vroeger helemaal niet zo dom.

Misschien waren wij gewoon zo slim om ze niet slimmer te maken dan nodig was. 😂