De vrouw met de hamertenen

Gisteren was mijn doel om naar winkelcentrum Spaland te gaan. Ik moest twee dozen Merci kopen en een kaart voor de mensen van de radiologie in het ziekenhuis.

Vrijdag is namelijk mijn laatste dag daar en ze zijn de afgelopen weken allemaal zó ontzettend lief voor me geweest. Dus hoppetee… Cinquecento Rollatoro klaarmaken. Check, check, dubbelcheck. Heb ik alles bij me? Ja hoor. Gaan met die banaan.

Op een gegeven moment liep ik iets te veel in het midden van het pad en een vrouw moest mij via het fietspad voorbij. Dus ik verontschuldigde me netjes. Fout. Dat was blijkbaar het startsein voor een gesprek.

Normaal gesproken heb ik daar helemaal geen moeite mee, maar dit was pas mijn tweede missie alleen naar buiten en ik wilde vooral géén extra prikkels. Mijn opdracht was simpel: lopen. Vooruit kijken. Niet omvallen. En verder vooral nergens aan denken.

Maar deze mevrouw zag waarschijnlijk iets in mij wat zei: VERTEL MIJ ALLES. Nou, daar kwam-ie dan.

“Ja, ik loop ook niet zo hard hoor. Vorig jaar kon ik helemaal niet lopen, maar nu gaat het een klein beetje. Ja weet je, je wilt toch zelf de groente zien als je iets koopt, dus je moet wel hè…” Ik knikte vriendelijk.

Ze bleek een hamerteen te hebben waardoor ze moeilijk liep. Inmiddels had ik haar rechtervoet ook uitgebreid kunnen bestuderen en inderdaad: er zat een flinke bobbel in haar schoen. Hamerteen.

Doe er nog een schroevendraaierkleine teen en een waterpomptang-enkel bij en je hebt een complete gereedschapskist aan je been. Maar we waren er nog niet. Want die ochtend had ze onder de douche óók nog haar kleine teen gestoten.

 Daardoor had het er zelfs even naar uitgezien dat haar expeditie naar de groenteafdeling helemaal niet door kon gaan. Lang verhaal kort… Nou nee. Het was een héél lang verhaal.

 Uiteindelijk kwamen we bij een splitsing. Zij dacht waarschijnlijk: Gezellig, die gaat ook naar Albert Heijn. Kan ik nog even door. En ja, daar moest ik uiteindelijk ook heen. Maar nu dus even niet. “NOU MEVROUW, IK MOET EVEN NAAR DE HEMA. IK WENS U EEN MOOIE DAG EN SUCCES MET UW VOET.”

 Ze keek enigszins teleurgesteld door deze abrupte beëindiging van onze tijdelijke vriendschap en liep verder. Ik heb eerst maar even een bankje gezocht om bij te komen.

Later kwam ik haar in Albert Heijn weer tegen. Gelukkig hoefde ik niet bang te zijn. Ze had inmiddels een ander gewillig slachtoffer gevonden. Ik ben dus keurig vriendelijk gebleven. En gezien mijn huidige stemmingswisselingen vind ik dat eigenlijk best een prestatie.

Het had ook zomaar kunnen eindigen met een hamerteen én een rollator in de groenteafdeling. Maar goed. Missie geslaagd. De Merci is binnen. De kaarten zijn gekocht. Die ga ik straks schrijven en morgen geef ik ze aan de lieve mensen van de radiologie.

 En dan… Dan zitten die zes weken erop. Zes weken bestralen. Zes weken heen en weer. Zes weken waarin mijn lichaam behoorlijk wat voor zijn kiezen heeft gekregen. Daarna krijg ik vier weken om mijn lichaam rust te geven.

Klinkt bijna alsof ik vakantie krijg. Alleen jammer dat niemand heeft gezegd waar ik mijn all-inclusivebandje kan ophalen. 😂