Ik was dus toe aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven. In welke relatie ik toen zat ga ik geen woorden aan vuil maken, want dat hoofdstuk is afgesloten en daar kijken we niet meer op terug.

Maar doordat ik in intensieve therapie was gegaan en dus keihard aan mezelf had gewerkt, was ik er ook weer aan toe om de maatschappij in te gaan.

Wel een beetje spannend allemaal, maar goed, je moet een keer die stap maken. Dus kwam ik via een re-integratiebureau in aanraking met de kinderboerderij in Dordrecht. Ja, een kinderboerderij. Geen centrum, geen duurzaamheid en geen andere fancy naam.

In 2003-2004 waren er nog niet echt de regels en richtlijnen zoals we die tegenwoordig kennen voor een kinderboerderij. Alle dieren liepen gewoon los over het terrein en heel veel op het gebied van dierenwelzijn, duurzaamheid en educatie stond nog in de kinderschoenen. Dieren zaten soms in hokjes die we tegenwoordig echt te klein zouden vinden, of in kleine stalletjes.

Tegenwoordig is dat gelukkig allemaal anders en staat dierenwelzijn veel meer centraal. Maar toen… ach… toen was geluk ook heel gewoon. We wisten niet beter dan dat het zo hoorde te gaan.

Op die kinderboerderij werd een vrijwilliger gezocht die tijd had om energie te steken in twee ezels. Maaike, een ezeltje van toen 21 jaar, en Ricky, toen 5 jaar.

Nu kwam ik uit de kleine huisdieren. Ik had voor mijn burn-out bij een dierenkliniek gewerkt, dus tja… ezels zaten niet echt in mijn pakket van wat ik allemaal geleerd had. Maar het had vier poten, een kop en een staart, dus hoe moeilijk kon het zijn… Nou, daar zou ik nog wel achter komen.

De mensen die er al werkten deden de uitleg, want bijvoorbeeld bij de vachtverzorging heeft elke borstel zijn eigen functie en ook de hoeven moesten regelmatig worden schoongemaakt.

Beide ezels hadden hun eigen halster en borstelset, dus ik werd aan het werk gezet. 1 a 2 uurtjes per dag en dan zouden we wel kijken hoe het zou gaan.

Oké… daar gingen we dan. Ik zou beginnen met kennismaken met Maaike. Een schattig oud ezeltje… Nou ja, schattig… dat is maar net hoe je ernaar kijkt.

Mijn eerste aanraking met Maaike was natuurlijk heel voorzichtig. Zij moest mij leren kennen en andersom. Maar ezels zijn ezels en mevrouw moest in eerste instantie helemaal niets van me hebben. Daar waar ik heel vriendelijk een uitgestoken hand aanbood om haar te aaien, kreeg ik haar achterpoot tegen mijn dijbeen. Welkom op de kinderboerderij, kennismaking bijna geslaagd.

Maar ik zou niet opgeven en daar ga ik jullie alles over vertellen.

Maaike is op 4 augustus 1982 geboren op de boerderij, zij stond daar toen met haar moeder Marijke.

Schattige Maaike… ja ja… Na wat heen en weer gemopper en gepraat begon ik aan de klus die ezelverzorging heet. Maar Maaike dacht: aan mijn lijf geen polonaise. En waarom zou ze ook?

Omdat ze er zo schattig uitzag, werd er heel veel van haar goedgekeurd. Ach, als Maaike schopte dan was dat toch schattig met haar ouwe pootjes? En als ze in je kont beet, dan was dat toch grappig?

Nou… ik vond het allemaal iets minder grappig.

Dus de eerste weken van het ezels verzorgen bestonden voornamelijk uit frustratie en blauwe plekken. Ik begon langzaam te begrijpen dat een schattig koppie en twee lieve lange oren niet automatisch betekenden dat er ook een schattig karakter onder zat.

Maaike had jarenlang geleerd dat ze met een hoop dingen gewoon wegkwam. En toen kwam ik daar ineens aan, met mijn borstels, hoevenkrabber en het idee dat ík wel even voor haar zou gaan zorgen.

Maaike dacht daar duidelijk anders over.

Uiteindelijk is het tussen Maaike en mij wel goed gekomen.

Met de juiste dierentaal, een beetje streng zijn – al was dat soms best moeilijk bij haar, want ja, ook ik was gevoelig voor dat schattige uiterlijk – en vooral een berg liefde, kwamen we een heel eind.

Maaike had helaas al het een en ander meegemaakt op de boerderij. Ik ga daar hier niet verder op in, want we houden het bij een verhaal zonder al te veel ellende. Maar mocht je er interesse in hebben: als je op Google zoekt naar ‘Maaike Stadsboerderij Dordrecht’, dan is er genoeg informatie over haar te vinden.

In september 2009 werd er een begin gemaakt aan de bouw van de nieuwe boerderij.

Dat betekende dat alle dieren voor een aantal maanden naar andere locaties zouden gaan. Zo ook Ricky en Maaike.

Zij zijn toen verhuisd naar de Ezelsociëteit in Zeist, waar ze liefdevol zijn opgevangen. Na wat weekjes daar te zijn, kwamen ze erachter dat Maaike wel héél erg veel interesse had in een andere ezel genaamd Stoffel. Natuurlijk was Ricky nog haar vriendinnetje, maar goed… een knapperd als Stoffel aan je zijde was natuurlijk ook wel leuk.

Ze hebben het nog lang samen leuk gehad in Zeist, maar Maaike werd ouder, haar pootjes werden strammer en de jaren gingen tellen.

Het mooie, maar tegelijkertijd ook verdrietige aan dit verhaal is dat toen Maaike overleed, Stoffel eigenlijk ook niet meer wilde leven. Een paar dagen na Maaike overleed ook hij. Alsof het voor hem zonder haar gewoon niet meer hoefde. Misschien vermenselijk ik het een beetje, maar zo voelde het wel. Twee ezels die zo aan elkaar gehecht waren en uiteindelijk maar een paar dagen na elkaar overleden. Ik noem dat gewoon een echte ezel love story. 

Tot zover het verhaal over Maaike. Maar wees gerust, in de volgende verhalen komt ze zeker nog regelmatig voorbij. Want we hebben Ricky natuurlijk nog, en daarnaast al die andere dieren waarmee Maaike en Ricky samen op de boerderij zijn opgegroeid en oud zijn geworden. Er zijn nog genoeg verhalen te vertellen, mooie, grappige en soms een beetje verdrietige. Maar ja… dat hoort nu eenmaal bij bijna 25 jaar leven en werken tussen de dieren.