Op de volgende pagina ga ik het verhaal vertellen over één van de zwartste dagen uit mijn leven. Omdat het een zwaar en persoonlijk verhaal is, wil ik iedereen zelf de keuze geven om het wel of niet te lezen. Het hoort bij mijn leven, bij mijn verleden en vooral bij wie ik uiteindelijk ben geworden.

Op deze pagina wil ik daarom eerst gewoon ruimte maken voor de foto's van die mooie man: mijn vader. Helaas ben ik door de jaren heen en door verschillende verhuizingen heel veel foto's kwijtgeraakt.

Dat vind ik nog steeds ontzettend jammer, maar gelukkig kun je herinneringen niet kwijtraken. Die zitten niet in een fotoboek of in een doos op zolder.

Die zitten gewoon in je hoofd en vooral in je hart.

Wil je mijn verhaal verder lezen, ga er dan even rustig voor zitten. Misschien met een lekker bakkie koffie erbij, of misschien juist met een goed glas wijn.

Dat laatste zou mijn vader waarschijnlijk wel kunnen waarderen, want die hield zelf ook wel van een lekkere borrel. Kijk hier nog even naar zijn foto's, naar de man die voor mij zoveel meer was dan alleen mijn vader. En als je daarna verder wilt lezen, vind je onderaan deze pagina de weg naar het verhaal.

Een verhaal over afscheid, verdriet en gemis, maar bovenal over een man van wie ik ontzettend veel heb gehouden en die, ook na al die jaren, nog altijd een stukje met mij meeloopt.