Heeft Sjakie me soms een cadeautje gegeven?

Een hersentumor neemt dingen van je af. Dat hoef ik niemand uit te leggen.

Mijn rechterkant werkt niet meer zoals ik wil, mijn hoofd doet soms dingen waar ik zelf ook van denk: hallo… wat gebeurt hier nou weer? Maar toen gebeurde er iets wat ik totaal niet zag aankomen.

 Ik ging schrijven. En niet alleen een boodschappenlijstje hè. Verhalen. Herinneringen. Stukjes over vroeger, over de boerderij, over mijn vader, over mijn ziekte en soms over de meest onbenullige dingen. En ineens kwamen daar zinnen uit waarvan ik zelf dacht: Heb ík dit geschreven?

Toen hoorde ik dat er daadwerkelijk mensen bestaan die na een verandering of beschadiging in hun hersenen opeens iets blijken te kunnen wat ze daarvoor nooit of nauwelijks deden. De één begint te schilderen, een ander maakt muziek, rekent als een bezetene of krijgt ineens een enorme creatieve drang.

Dat betekent natuurlijk niet dat iedere hersentumor stiekem een cadeautje meebrengt. En niemand kan zeggen dat Sjakie mijn schrijftalent heeft veroorzaakt.

 Zo simpel werken hersenen helaas niet. Maar ik vind het wel een prachtige gedachte. Want schrijven was nooit mijn ding. En nu kan ik soms niet stoppen. Er komt een herinnering boven dan ga ik als een razende typen en staat er na een tijdje een heel verhaal.

Misschien zat het altijd al ergens verstopt. Misschien zijn er wat remmetjes verdwenen. Misschien kijk ik anders naar dingen omdat mijn leven ineens zo ontzettend veranderd is. Of misschien heeft Sjakie tijdens alle ellende per ongeluk één verkeerd laatje opengetrokken.

 "Oeps… hier Tonny. Schrijverstalent. Veel plezier ermee." 😂 Ik weet niet hoe het komt. Maar als die rotzak dan toch in mijn hoofd moest gaan zitten, vind ik het eigenlijk wel zo netjes dat hij behalve ellende ook iets achterlaat waar ik wél blij van word.

Dus ik schrijf. Over vroeger. Over nu. Over de mensen van wie ik hou. Over gekke dingen, verdrietige dingen en dingen waar ik nog steeds keihard om kan lachen. En zolang de verhalen blijven komen, blijf ik ze vertellen. Sjakie mag dan in mijn hoofd wonen… maar het verhaal bepaal ik zelf.

We hebben gisteren de 6 weken chemo en bestraling afgerond. Ik kreeg van de verpleging dikke knuffels en liefde. Het was fijn om het af te ronden maar ook gek. Opeens heb je even niets meer. Niet meer ’s morgens met Rob naar Leidschendam…hij zal de puzzels en de koffie in de wachtkamer gaan missen denk ik …of toch niet.

Nu dus 4 weken geen chemo en/of bestraling maar deze 2 behandelingen gaan nog wel even door in mijn lichaam.  Gelukkig wel want ze hebben nog werk te doen.

Iemand zei vandaag via de app….. Sjakie moet krimpen tot een oud zielig mannetje ( hahah dank je wel Anneke ) en zo is het ook.

Krimpen zal ie…..

Dus nu de rust pakken en veel gaan wandelen en hopen dat de MRI die waarschijnlijk in oktober gaat plaats vinden goed nieuws gaat brengen. Ik ben en blijf tot die tijd posiotief.

Ik kan niet anders!!.