deel 3 1980-1987
leraren Mavo Lage Land
Klik hier om een tekst te typen.
1980 – 1987
Ik begin aan mijn 18e levensjaar. Net van de MAVO af, diploma op zak en dan komt ineens die grote vraag: wat wil je met de rest van je leven? Nou, één ding wist ik héél zeker: ik was klaar met leren. Geen schoolbanken meer, geen huiswerk en geen gedoe met proefwerken. Maar ja, als je dan niet verder wilt leren, moet je dus iets anders. Werken.
En dan moet je ook nog bedenken wát je wilt gaan doen. Keuzes maken was toen al niet mijn sterkste kant, dus ik zal daar ongetwijfeld behoorlijk mee geworsteld hebben. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Nationale-Nederlanden. Kijk mij eens even, net van de MAVO en hup… het grote verzekeringswezen in.
Ik kwam op de afdeling Afkoop terecht. Als mensen dus van hun veel te dure verzekering af wilden, mocht ik ze daarbij helpen. Ik had waarschijnlijk zelf nog nauwelijks verstand van verzekeringen, maar dat mocht de pret niet drukken. En zo gebeurde het dat ik op een dag ineens de polis van André van Duin en zijn partner mocht afkopen. Jawel, zaten ze gewoon bij mij in mijn kantoortje. Nou ja… natuurlijk zat er iemand bij die iets meer ervaring had dan ik. 😂 Ze waren daar bij Nationale-Nederlanden ook niet helemaal gek.
Als ik probeer terug te halen in welke fase van mijn leven ik toen precies zat, moet ik echt even graven. De MAVO was afgelopen en iedereen met wie je jarenlang bijna dagelijks had opgetrokken, ging ineens zo’n beetje zijn of haar eigen kant op.
En vriendjes? Ik zal vast de nodige gehad hebben, dat geloof ik graag. 😏 Maar namen ga ik in mijn hele verhaal niet noemen. Laten we het erop houden dat ik nogal eens teleurgesteld ben in de liefde. Of misschien koos ik gewoon de verkeerde exemplaren uit, dat kan natuurlijk ook.
Ik ging wel om met een leuk clubje en we gingen regelmatig met elkaar naar de film. Films draaiden in die tijd nogal eens om muziek en dans. Na Saturday Night Fever, waarna zo’n beetje heel Nederland ineens aan de disco ging, kwam Staying Alive. OHOH… wat vond ik Barry Gibb toch een knappe man. Echt hoor, helemaal geweldig. Als ik hem nu zie en hoor denk ik: je ziet eruit als een kikker en zo klink je ook. 😂 Tijden veranderen zullen we maar zeggen.
Het grappige was dat ik er zelf nog steeds behoorlijk als een rocker bij liep. Leren jasjes, spijkerjasjes… dat werk. Aan de buitenkant lekker stoer, maar ondertussen vond ik stiekem die hele discokant van de muziek óók hartstikke leuk. Alleen vertelde je dat natuurlijk aan niemand. Je had tenslotte een reputatie hoog te houden.
En toen kwam ook mijn eerste brommert. Ja ja… bobbers! Ik had er één. Maar als ik de kans kreeg, pikte ik liever de Kreidler van mijn broer, want die was natuurlijk veel stoerder. Dan mocht hij met de dames-Puch op pad. Prima geregeld vond ik. Of híj daar net zo over dacht, weet ik eigenlijk niet meer. 😂
Het waren eigenlijk van die jaren waarin je ongemerkt volwassen begon te worden. School was voorbij, werken begon, vriendengroepen veranderden, jongens kwamen en gingen en waarschijnlijk dacht ik dat ik al aardig wist hoe het leven in elkaar zat.
Nou… daar zou ik later nog wel achter komen.
Maar voorlopig had ik mijn baan, mijn leren jasje, Barry Gibb om stiekem naar te kijken. Het leven kon slechter. 😎
Rond mijn 18e kreeg ik een vriendje en ben ik met hem gaan samenwonen. Veel te jong en eigenlijk ook veel te vroeg, maar ja… op die leeftijd denk je natuurlijk dat je de hele wereld al begrijpt. Ik denk dat ik vooral mijn vader daar erg mee teleurgesteld heb. Misschien heeft hij die teleurstelling wel vaker gevoeld door keuzes die ik maakte. Dat kan ik helaas niet meer terugdraaien. Achteraf had ik soms liever wat anders voor hem willen zijn, want het was een fantastische man.
Ik ging dus samenwonen in Capelle aan den IJssel en natuurlijk duurde het niet lang voordat de eerste huisdieren hun intrede deden. Want dieren zijn altijd de grote passie in mijn leven geweest. Waar Tonny woont, wonen dieren. Zo simpel is het eigenlijk. Ik had een kleine Yorkshire terriër en later kwam daar een bouvier bij: Ringo. Wat een fantastisch dier was dat. Onthoud die naam maar even, want Ringo komt in het volgende verhaal nog terug.
Het samenwonen zelf was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik dacht waarschijnlijk dat het allemaal heppie peppie zou zijn. Huisje, boompje, beestje en gezellig samen zijn. Nou… samenwonen met iemand bleek toch iets meer energie te kosten dan ik van tevoren had bedacht, ha ha. Al vrij snel verloor ik de interesse in het hele gebeuren. Dat klinkt misschien niet erg aardig als ik het zo opschrijf, maar ik weet nog goed dat het zo voelde. En dan zit je daar. Hoe kom je er dan weer vanaf?
In die periode raakte ik zwanger. Niet gepland, maar het was er en vanaf dat moment was het natuurlijk werkelijkheid. Het bleek een tweeling te zijn. Helaas hebben ze het allebei niet overleefd. Dat verhaal is te privé en te persoonlijk om hier te vertellen, dus dat stukje hou ik voor mezelf. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik drie vlinders op mijn arm heb. Die drie vlinders hebben ieder hun eigen betekenis. Twee zijn voor mijn twee doodgeboren kindjes en de derde is voor mijn vader. Ze horen bij mij en op die manier draag ik ze altijd met me mee.
De relatie werd er ondertussen niet beter op. Uiteindelijk keerde hij terug naar zijn ouders en bleef ik achter. En eerlijk? Ik vond het heerlijk. Eindelijk een tijdje alleen.
Nou ja… alleen kun je het nauwelijks noemen, want ik woonde samen met twee honden en een stuk of vier katten. Ik had nogal de neiging om alles in huis te halen wat ergens in een asiel zielig zat te wezen. Als zo'n beestje me aankeek met van die ogen was ik natuurlijk alweer verkocht.
Zo had ik Deborah en Ringo, mijn twee honden, en de katten Herbie, Noekie en Moortje. De andere namen ben ik eerlijk gezegd vergeten. Het waren stuk voor stuk van die zielige hoopjes die ergens vandaan kwamen en bij mij een nieuw thuis kregen. En volgens mij hadden ze het prima naar hun zin. Helaas zijn waren we in die tijd niet zo digitaal als nu. Dus weinig foto's
Er zal in die jaren ongetwijfeld nog veel meer gebeurd zijn. Sommige herinneringen zijn een beetje weggezakt en andere komen ineens boven als ik met dit verhaal bezig ben. Dus wie weet wat er later nog tussendoor komt wandelen. Maar voor nu eindig ik dit stukje bij een gebeurtenis die mijn leven uiteindelijk totaal op zijn kop zou zetten.
Ik ontmoette de vader van mijn zoon Michael. Hoe die ontmoeting ging, wat er daarna gebeurde en hoe mijn leven vervolgens veranderde, bewaar ik voor het volgende hoofdstuk. Het is niet alleen maar een vrolijk verhaal. Sterker nog, er zitten behoorlijk verdrietige stukken in. Maar uiteindelijk heeft die periode mij wel iets gegeven wat voor mij alles waard is: mijn fantastische zoon Michael. ❤️
Het verhaal van 1987 is er eentje waar ik echt even goed voor moet gaan zitten. Dus die laat nog heel even op zich wachten…