🧳 Mijn koffer

Soms voelt het alsof ik klaarsta voor een reis die ik helemaal niet heb geboekt. 🎫

Mijn koffer staat naast me. 🧳

Ik weet niet precies wanneer ik vertrek.
Ik weet niet hoe de reis zal zijn.
En ik weet al helemaal niet waar ik uiteindelijk terechtkom.

Maar ik weet wel dat ik degene ben die op reis moet.

En om mij heen staan de mensen van wie ik hou. ❤️

Het vreemde is alleen…

iedereen houdt een stukje van mijn koffer vast. 🧳🤲

❤️ Rob houdt hem vast.
👨‍👩‍👦 Michael en Sharona houden hem vast.
🥰 Mijn kleinkinderen houden hem vast.
❤️ Mijn familie houdt hem vast.

Niet omdat ze mij mijn reis niet gunnen.

Maar omdat loslaten betekent dat ze moeten accepteren dat ik op een dag misschien echt vertrek. 🦋

En dat is misschien wel het moeilijkste van alles.

Want soms wil ik zeggen:

“Laat die koffer maar los. Het is goed.” ❤️

Niet omdat ik weg wíl.

Integendeel.

Als ik mocht kiezen, zette ik die hele rotkoffer weer op zolder. 🙄🧳

En gooide ik de sleutel erachteraan. 🔑😂

Maar deze reis heb ik niet zelf uitgezocht.

En zolang iedereen mijn koffer zo stevig vasthoudt, voel ik niet alleen mijn eigen verdriet en angst…

maar ook die van hen. ❤️‍🩹

Misschien is dát wel waarom afscheid nemen zo ingewikkeld is.

Degene die op reis gaat, probeert zich langzaam voor te bereiden.

Maar de mensen die achterblijven?

Die proberen met alle macht de koffer nog even vast te houden. 🤲🧳❤️

En weet je…

Dat mogen ze.

Ik trek hem nog niet uit hun handen.

Want blijkbaar is vasthouden óók een vorm van liefde. ❤️

En zolang mijn reis nog niet begint,
zet ik mijn koffer gewoon weer even neer. 🧳

Ik ben er nog. 💪❤️

En vandaag?

Vandaag blijf ik lekker thuis. 🏠😂

Mooi geprobeerd, rotkoffer.
Maar vandaag ga jij nergens heen. 😏🧳

❤️ Tonny