Waarom ik mijn verhalen vertel 🌻
Ik heb besloten om mijn verhalen op te schrijven. Niet omdat mijn leven bijzonderder is dan dat van een ander, maar omdat het mijn leven is. Mijn herinneringen, mijn mensen, mijn mooie momenten en ook de stukken die wat minder mooi waren.
Ik wil terug naar vroeger. Naar de tijd dat Mike en ik met z’n tweetjes waren. Ik als alleenstaande moeder en hij mijn kleine mannetje. ❤️ Wij waren een team. We hebben samen ontzettend veel mooie momenten gehad, maar ook tijden waarin het leven ons behoorlijk op de proef stelde.
Ik wil vertellen over de moeilijke dingen die op mijn pad kwamen. Niet om er een zwaar verhaal van te maken, maar omdat ook die momenten bij mij horen. Ze hebben me gevormd tot wie ik ben.
Maar er is gelukkig zóveel meer.
Over verliefd worden, lachen, gekke dingen doen en herinneringen waarvan je jaren later nog steeds een glimlach krijgt. Over familie en de mensen die onderweg belangrijk werden. Over Mike die volwassen werd en zijn eigen leven ging leiden.
En natuurlijk over 23 jaar op de boerderij. 🐴🐐🐷🐑
Drieëntwintig jaar tussen de dieren, collega's, kinderen, vrijwilligers en alle bijzondere figuren die voorbij kwamen. Daar liggen honderden verhalen. Mooie, ontroerende en hilarische, maar ook verhalen over jaren waarin het helemaal niet zo makkelijk was.
Want tussen al die mooie momenten waren er ook mensen die mij voor de voeten liepen, situaties waarin ik me moest verdedigen en periodes waarin ik me afvroeg hoeveel gedoe een mens eigenlijk aankan. 😉 Soms moest ik behoorlijk knokken om gewoon mijn werk te kunnen doen op de manier waarvan ik wist dat die goed was.
Ook dát hoort bij mijn verhaal.
En dan ineens gebeurt er iets wonderlijks:
je wordt oma. ❤️
De geboorte van je eerste kleinkind… zo’n moment waarop er opeens een heel nieuw hoofdstuk begint. En daarna kwamen er nog veel meer momenten om voor altijd te bewaren.
En natuurlijk zijn er de verhalen van nu. Soms vrolijk, soms verdrietig, soms compleet gestoord en soms gewoon een doodgewone dag die achteraf helemaal niet zo gewoon blijkt te zijn.
Waarom ik ze nu opschrijf?
Omdat herinneringen kostbaar zijn. Omdat ik wil dat mijn kinderen en kleinkinderen later niet alleen weten wie ik was, maar vooral weten hoe ik leefde, wat ik voelde, waar ik om kon lachen, waar ik voor heb gevochten en van wie ik hield.
Dit wordt dus geen keurig levensverhaal van A tot Z.
Het wordt gewoon een verzameling verhalen uit mijn leven.
Van toen en van nu.
Met liefde, verdriet, humor, dieren, chaos, een paar flinke hobbels en alles wat ertussen zit.
Mijn verhalen. Mijn herinneringen. Mijn leven. 🌻❤️