Deel 2 1975 - 1980
De tweede helft van de jaren zeventig. 1975 tot 1980. Ik ging van kind langzaam richting puber en de wereld om mij heen veranderde gewoon mee.
De televisie was nog een belangrijk meubelstuk in huis. Geen Netflix, geen terugkijken en al helemaal niet even doorspoelen. Je keek wanneer iets werd uitgezonden en als je het miste… jammer dan. We keken naar programma’s als De Film van Ome Willem, Ren je Rot, Stuif es in, Wie van de Drie en natuurlijk Toppop. En dat laatste programma werd voor mij steeds interessanter, want ergens in die jaren begon mijn muzieksmaak behoorlijk van richting te veranderen.
Terwijl anderen misschien vrolijk werden van ABBA, Boney M. en de Bee Gees, begon het bij mij steeds meer te kriebelen bij gitaren. En dan het liefst gitaren die flink hard stonden. Queen, AC/DC, KISS, Aerosmith, Deep Purple en Led Zeppelin… dát begon ergens op te lijken. En toen kwam in 1978 Van Halen. Eddie Van Halen met die gitaar… ja hoor, daar ging ik. De rockkant op. 🎸
Ook in de bioscoop gebeurde genoeg. Jaws zorgde ervoor dat je toch even anders naar diep water keek, Rocky rende de trappen op, Saturday Night Fever bracht John Travolta op de dansvloer en in 1978 kwam Grease. En natuurlijk was daar Star Wars. Films die inmiddels oud zijn, maar waarvan je de muziek of een paar beelden maar hoeft te zien en je zit onmiddellijk weer in die tijd.
Ondertussen gebeurde er in de echte wereld genoeg wat een stuk minder gezellig was. De treinkapingen bij Wijster en De Punt, de gijzeling in Bovensmilde, de verschrikkelijke vliegramp op Tenerife… het kwam allemaal via het nieuws onze huiskamer binnen. In 1976 was er die bloedhete, kurkdroge zomer en in 1980 werd Beatrix koningin terwijl Amsterdam veranderde in een slagveld tijdens de krakersrellen: Geen woning, geen kroning.
Het waren jaren zonder mobiele telefoons, zonder internet en zonder sociale media. Muziek kwam uit een radio, platenspeler of cassetterecorder. Een film zag je in de bioscoop of je wachtte rustig een paar jaar tot hij misschien eens op televisie kwam. Foto’s maakte je met een rolletje en pas na het ontwikkelen ontdekte je dat je met je ogen dicht op de leukste foto stond.
Misschien voelde het daarom allemaal wel anders. Je hoefde niet overal van op de hoogte te zijn en niemand hoefde de hele dag te weten wat jij aan het doen was.
En ergens tussen De Film van Ome Willem, Grease, een bloedhete zomer en Eddie Van Halen die zijn gitaar liet gieren, werd ik langzaam ouder.
De jaren tachtig stonden voor de deur.
Mijn grote liefde in deze wereld had ik inmiddels allang bepaald: dieren. Trouwe metgezellen die niets van je willen.
Die niet kijken naar hoe je eruitziet, hoeveel je weegt, welke kleren je draagt of bij welk groepje je hoort. Ze beoordelen je niet en sluiten je al helemaal niet buiten omdat je toevallig niet aan het plaatje voldoet. Geef mij maar dieren.
En zo liep ik daar dus rond, tussen wat wij toen de ‘soulknakkers’ noemden. Want je had in die tijd grofweg twee kampen: je had soul en disco… en je had rock en hardrock. De meeste softies uit mijn klas zaten natuurlijk aan de discokant. Maar ik? Geen denken aan. Leren jas. Zwart. En mijn ogen zo dik mogelijk zwart opgemaakt. Nou ja… op school dan. Want dat zwarte spul ging natuurlijk pas op zodra je veilig uit het zicht van je ouders was. 😂
En voordat je weer naar huis ging, moest de hele handel er weer af. Alsof je ouders werkelijk nooit doorhadden dat hun keurige dochter iedere ochtend ergens tussen huis en het eerste lesuur veranderde in een kleine hardrocker. Maar goed. Zij hun illusie. Ik mijn leren jas. 🤘🎸
Ik heb trouwens ook ontzettend leuke tijden gehad op de mavo. Het was echt niet alleen maar rebels zijn, zwarte ogen en vooral overal tegenaan schoppen.
Ik werd zelfs verliefd op leraar Smies. Ja hoor… hoort er allemaal bij. 😂 Uiteindelijk sloot ik ook wel wat vriendschappen, maar altijd een beetje op afstand.
Blijkbaar zat dat er toen al in. Niet te dichtbij, niet te veel gedoe en vooral lekker mijn eigen gang blijven gaan. En eerlijk gezegd had ik het met dat door mijzelf gekozen leven eigenlijk best naar mijn zin.
Ik bepaalde steeds meer zelf wie ik was, wat ik leuk vond en vooral ook wie of wat ik níét nodig had. De geweldige cijfers uit mijn brave brugklas verdwenen ondertussen ergens onderweg. Uiteindelijk heb ik de mavo met niet al te beste cijfers afgerond, maar hé… afgerond is afgerond.
Diploma binnen en voor mij was het meteen duidelijk: ik was klaar met leren. Helemaal klaar. Dus daar stond ik dan. Zeventien jaar.
Een diploma op zak, weer een rugzakje ervaringen erbij en geen flauw idee wat er allemaal nog zou komen. Maar zoals we dat in dit levensverhaal inmiddels doen: we stappen weer op die fiets en rijden gewoon door naar de volgende jaren. Alleen moet ik die eerst nog even gaan schrijven. 😄
Fantastisch we hadden allemaal dezelfde kapper denk ik