Voordat ik ga beginnen een kleine uitleg. Ik heb het af en toe over Sjakie...... Sjakie is mijn tumor. Door hem een naam te geven kan ik makkelijker boos op hem worden :-)
Het gaat beginnen ❤️
Na vijf weken waarin we al een hele reis hebben afgelegd, begint vandaag de volgende stap. 🛤️
Over alles wat er vóór deze dag is gebeurd ga ik later nog vertellen. Voor nu begin ik gewoon bij het meest recente:
Dag 1 van de chemo en bestraling. 💊☢️
Ik word wakker met een zenuwachtig gevoel. Het is pas vijf uur in de ochtend ⏰ en ik ben klaarwakker. Slapen zit er duidelijk niet meer in. 😴🚫
Dus ga ik maar even naar mijn vertrouwde plekje op het balkon. ☕🌅
Even zitten, even naar buiten kijken en mijn gedachten laten gaan.
Het is nog zo vroeg dat zelfs de vogels — mijn vaste kauwen — zich nog niet hebben laten zien. 🐦⬛😂
En terwijl ik daar zit, dringt het ineens echt tot me door.
Vandaag gaat het beginnen. ❤️🩹
We staan aan het begin van een nieuwe en waarschijnlijk lange reis. En bewust schrijf ik we, want dit is niet alleen mijn reis.
Rob en ik maken deze reis samen. ❤️👫
Natuurlijk ben ik degene die straks de chemo moet slikken. 💊
Ik ben degene die onder dat bestralingsmasker komt te liggen.
En ik ben degene bij wie Sjakie zich ongevraagd in het hoofd heeft genesteld. 🧠🙄
Maar Rob staat naast me. ❤️
Hij rijdt met me mee 🚗, wacht met me ⏳, luistert naar me en vangt me op als dat nodig is. 🫂
En ondertussen moet hij zelf ook maar zien om te gaan met alles wat ons de afgelopen weken is overkomen.
Want waar Sjakie dan misschien in mijn hoofd zit... 🧠
de gevolgen van zijn komst dragen we samen. ❤️
Dus ja...
Wij gaan vandaag beginnen. 💪❤️
Geen idee hoe deze volgende etappe eruit gaat zien. Geen idee hoe mijn lichaam gaat reageren, hoe moe ik zal worden of wat er allemaal nog op ons pad komt. 🤷♀️
En misschien hoeven we dat vandaag ook helemaal nog niet te weten.
Want één ding weet ik inmiddels wel:
We gaan niet de hele reis vandaag lopen. 🛤️
Vandaag doen we gewoon...
Dag 1. ❤️💊🍀
En morgen?
Morgen zien we wel weer verder. ❤️🦋
De behandeling is pas om 11.45 uur, dus voordat we daadwerkelijk weggaan duurt het nog wel even. ⏰
En wachten is op zo’n ochtend misschien nog wel het lastigste wat er is. ⏳😬
Mijn hoofd maakt namelijk overuren. 🧠💨
Ik ga door honderd verschillende emoties tegelijk.
Spanning. 😰
Angst. 😟
Onzekerheid. 🤷♀️
Verdriet. 😢
Hoop. 🍀
En ja… ook die twijfel is er nog steeds.
Moeten we hier eigenlijk wel aan beginnen? 🤔
Die vraag blijft af en toe door mijn hoofd spoken. We hebben besloten dat we het gaan doen en daar staan we achter. 💪❤️ Maar blijkbaar betekent een besluit nemen niet automatisch dat alle twijfel daarna ineens verdwenen is.
Was het maar zo simpel. 🙈
Ik besluit maar te gaan douchen. 🚿 Even onder het warme water, mijn hoofd proberen een beetje rustiger te krijgen en mezelf klaar te maken voor wat komen gaat. ❤️🩹
Ook moet ik op tijd iets eten, want vanaf 9.00 uur moet ik nuchter blijven. 🍞☕⏰
En dan komt ineens dat moment...
Een klein pilletje. 💊
Zoiets kleins, terwijl het voor mijn gevoel symbool staat voor iets gigantisch.
Ik kijk ernaar en besef heel goed wat dit is.
Mijn eerste chemopil. 💊❤️
De eerste van velen, als alles volgens plan verloopt. 🍀🙏
Oké dan...
Daar gaat-ie. 😳
Pil naar binnen. 💊
En daarmee is het niet langer iets waar we naartoe leven.
Geen voorbereiden meer.
Geen wachten meer.
Geen straks gaat het beginnen meer.
We zijn begonnen. ❤️💪🍀🦋
Hoe ben ik hier beland vraag ik me af. Van lekker werken op de boerderij, naar oma zijn , naar vakantieplannen naar chemo en bestraling. Ik ben zo in en in verdrietig. ☹
Om 11.30 uur zijn we op de afdeling. 🏥 We moeten nog even wachten.
Nou ja, even... ⏳
Na tien minuten gebeurt er nog steeds niets en ja hoor: PANIEK. 😰💥
Ik haat dit soort aanvallen. Mijn hoofd weet best dat er waarschijnlijk niets aan de hand is 🧠, maar probeer dat op zo'n moment maar eens aan de rest van mijn lijf uit te leggen. 🙈
Dan blijkt dat er een softwareprobleem is. 💻⚠️
En natuurlijk niet zomaar ergens.
Nee hoor... precies bij mijn apparaat. 🤦♀️😂
Hoe verzin je het?
Ik begin inmiddels serieus te denken dat het universum ons vandaag een beetje aan het testen is. 🌍😅 Vanmorgen deed de boiler het ook al niet en mocht ik de dag beginnen met een koude douche. 🚿🥶
Alsof deze dag uit zichzelf nog niet spannend genoeg was. 🙄
Maar goed, uiteindelijk komt het verlossende woord: ik mag naar binnen. 🙏❤️
Ik stap een enorme ruimte binnen, vol met apparatuur. Midden in de kamer staat een tafel met daaromheen een groot apparaat dat helemaal om me heen kan draaien. 😳
En ineens komt alles binnen...
De emoties vloeien over mijn gezicht en ik kan ze niet meer tegenhouden. 😢
Angst. 😟
Verdriet. 😢
Maar ook hoop. 🍀❤️
De zusters die me helpen zien wat er gebeurt en stellen me gerust. 👩⚕️🤍 Ze praten rustig tegen me en geven me het gevoel dat ik hier even niets hoef hoog te houden.
Want wat voel ik veel op dat moment. ❤️🩹
Ik weet heel goed waarom ik hier lig. Ik weet ook dat niemand mij kan beloven wat deze behandeling uiteindelijk gaat brengen.
Maar onder al die angst en dat verdriet zit iets wat misschien nog wel sterker is.
Ik wil nog zo graag blijven. ❤️
Nog tijd met Rob. ❤️
Nog tijd met mijn kinderen en kleinkinderen. 👨👩👧👦💕
Nog lachen. 😂
Nog praten. 🥰
Nog genieten. 🌻☀️
En vooral nog gewoon onderdeel zijn van het leven. ❤️
Ik weet dat ik niet kan bepalen hoeveel tijd mij gegeven wordt. ⏳
Maar als het mag... 🍀
Als het kan... 🙏
dan blijf ik nog heel graag een lange tijd. ❤️🦋
🌸 Dag 2
Dag 2 gaat gelukkig al een heel stuk beter. 💪
Moet er alleen wel vroeg uit, want vanaf 6.15 uur moet ik alweer nuchter zijn. Nou ja… goedemorgen dan. 😂☕🚫
Maar verder loopt alles die dag eigenlijk lekker. Geen grote toestanden, geen drama's… gewoon doen wat we moeten doen.
Aan het einde van de dag mag ik naar de fysio. En daar heb ik mijn Koen. ❤️
Zo heet het beste ventje en hij doet dat echt ontzettend goed. Rustig, lief en ondertussen zorgt hij er toch maar mooi voor dat ik aan het werk blijf. 💪😊
Bij het eten maken had ik nog even een kleine ERROR 🫠⚠️
Mijn hoofd besloot blijkbaar even niet mee te werken.
Maar hé… Sjakie!
Had ik hem eigenlijk al voorgesteld? 😂
Sjakie is mijn tumor. 🧠
Ja, ik heb dat kreng een naam gegeven. Door hem een naam te geven, is het voor mij op de één of andere manier makkelijker om met hem te leven.
En eerlijk is eerlijk… Sjakie was die dag al aardig gepest. 😜
Dus die error zullen we hem maar vergeven.
🌻 Dag 3 – 29 juli
EINDELIJK! 🙌
Doorgeslapen tot aan de wekker.
Dat was lang geleden en alleen dát voelde al als een cadeautje. 😴❤️
Vandaag wordt sowieso een leuke dag. Deze ga ik later nog uitgebreid beschrijven in de ontspanningshoek, want Peter, Annemiek en Iwana komen langs om de kleinkinderen te ontmoeten. 🥰
En dit soort afspraken wil ik binnenkort ook met mijn andere broers en zussen maken.
Want ik vind het zó belangrijk dat Heerde en Rotterdam elkaar leren kennen. ❤️
Dat ze weten wie bij wie hoort.
Dat ze weten dat er aan de andere kant van het land familie woont.
Familie die misschien niet om de hoek woont…
maar die wel van ze houdt. ❤️
Dat vind ik belangrijk. Misschien nu nog wel meer dan ooit.
⏩ Even een sprongetje in de tijd…
Inmiddels, terwijl ik dit schrijf, zijn we alweer dagen en weken verder. Dus ik sla voor nu een aantal dagen over.
We springen naar:
🌸 Donderdag 13 augustus
Bijna door week 3 heen! 🎉
We zijn gewoon bijna op de helft van de bestraling en chemo.
En gek genoeg gaat het eigenlijk best hard.
Vandaag was er alleen één flinke tegenvaller.
Mijn kies brak af. 🦷😳
En mijn hoofd vond dat blijkbaar een uitstekende reden om onmiddellijk alle alarmbellen af te laten gaan.
🚨 PANIEKAANVAL! 🚨
Gelukkig kon ik even lekker met Lara kletsen.
Lara is mijn heldin in de witte jas. 🤍👩⚕️
Zij is mijn vaste verpleegster en regelt echt alles, maar dan ook écht alles voor mij.
Ze stelt me gerust als mijn hoofd weer eens met me op de loop gaat, helpt me dingen te relativeren en ondertussen regelt ze achter de schermen ook nog van alles voor ons.
Zo iemand is goud waard. ❤️
's Avonds dus naar de noodtandarts. 🦷
En hoe verzin je het… krijg ik daar twee ontzettend leuke tandartsen die mijn verhaal begrijpen en me zó aan het lachen krijgen dat de behandeling van mijn kies uiteindelijk gewoon een eitje was. 😂🥚
Van pure paniek naar lachen in de tandartsstoel.
Ook dat is blijkbaar mijn leven tegenwoordig. 🤣
En toen kwam eigenlijk het mooiste besef van vandaag…
Vandaag was verder gewoon een…
❤️ NORMALE DAG ❤️
Geen groot drama.
Geen enorme toestanden.
Gewoon een dag waarop we leefden, lachten, dingen regelden en aan het einde van de dag weer thuis waren.
Alsof Sjakie even met vakantie was. 🧳🌴😎
En weet je…
Dat was zó ontzettend fijn. ❤️
Soms hoeft een mooie dag helemaal niet bijzonder te zijn.
Soms is gewoon normaal het allermooiste wat er is. 🌸